[PRB] ฟิคเวียน:Treasure Hunt

posted on 23 Mar 2013 19:31 by keiji-reiko

 

 

 

เอนทรี่นี้ เป็นส่วนหนุ่งของ...

 

 

 

02 STORY: พันธสัญญาแบ่งสมบัติ

 

ฟิคเวียนต่อจากพาร์ทของ กัปตันฮิลเลเรียส และ กัปตันอาร์วิน ค่า

 

 

 

 

 

 

ณ ร้านเหล้าแห่งหนึ่งในเซ็นทรัล

 

               

‘เฮ้!! ไปดูกันเร็ว!’

'ไปๆ! ไปกันเลย!’

‘เฮ้ย! ไปดูที่ป้ายประชาสัมพันธ์สิ! แล้วจะตกใจ!’

 

 

เสียเอะอะจากหน้าร้านนั้น ดังลั่นสนั่นร้าน และแน่นอนว่าดังเข้ามาถึงหลังร้านด้วย ทำเอาผู้คนในร้านนั้นพากันแตกตื่น บางคนก็รีบจ่ายเงินค่าเหล้าแล้วรีบวิ่งออกจากร้านไปในทันที บางคนที่ไม่สนใจก็ทำตัวตามปกติเสมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ณ ด้านหลังของร้าน มีเด็กชายวัยสิบหกปีคนหนึ่ง กำลังนั่งทานข้าวแกงกะหรี่หมูไม่ใส่ผักสุดโปรดอยู่อย่างจุใจโดยที่ไม่ได้สนใจหรือสังเกตุเหตุการณ์วุ่นวายที่เกิดขึ้น ณ หน้าร้านเลยซักนิด

 

“Hey! Kej! , You don’t go to see it on the outside?” เจ้าของร้านเดินเปิดประตูเข้ามาจากหน้าร้านแล้วทักทายเด็กชายตรงหน้าผู้เป็นเจ้าของชื่อที่ตอนนี้ทานข้าวแกงกะหรี่ฝีมือตนเองปาเข้าไปแล้วสิบชามเห็นจะได้

“Hm…What  happened?” เด็กชายวางข้าวแกงกะหรี่ชามที่สิบเอ็ดซ้อนทับรวมกับชามอื่นๆที่ตนเองทานหมดพลางหันมาถามชายเจ้าของร้านด้วยความสงสัย

“At  the  outside of the store, there are certain events occur.” เจ้าของร้านยกนิ้วโป้งขึ้นแล้วชี้ไปทางหน้าร้าน “You are going to look like?”

“Um….Sure! ” เด็กชายรีบคว้าผ้าโพกหัวสีม่วงผืนเก่งของตัวเองขึ้นมาล้วงหยิบเหรียญทองจำนวนสามเหรียญวางไว้บนโต๊ะแล้วรีบนำขึ้นสวมศรีษะตนเองทันทีก่อนของตก “thanks for curry rice! , Bye~ ” เมื่อหมดธุระ เด็กชายจึงรีบเด้งตัวออกมาจากร้านเพื่อมองหาเหตุการณ์บางอย่างตามที่เจ้าของร้านบอก แต่เมื่อเขาออกมานั้น สิ่งที่เขาพบเห็นก็มีเพียงประชากรทั่วไปที่เดินสวนกันไปมาตามทางเท้าเท่านั้น

 

“...where?...” เด็กชายลองมองซ้ายมองขวาเพื่อความแน่ใจแต่ก็ไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นเลย เขาเลยคิดว่าคงถูกเจ้าของร้านอำแล้วล่ะ

เด็กชายเดินผิวปากไปตามทางอย่างอารมณ์เสียเมื่อถูกเจ้าของร้านที่ไว้วางใจหลอก เขาได้แต่เดินตามทางไปเรื่อยๆ เพื่อมองหาอะไรสักอย่างที่น่าสนใจและเป็นการย่อยข้าวแกงกะหรี่สิบเอ็ดชามไปในตัวด้วย

 

“เฮ้ย! แกจะไปไหม?” ระหว่างเดินอยู่นั่นเอง เด็กชายบังเอิญไปได้ยินบทสนทนาของชายคู่หนึ่งเข้า

“ไม่อยู่แล้ว! ง่ายไปหน่อยรึเปล่า อยู่ดีๆก็มาแปะป้ายประกาศโจ่งแจ้งอย่างนั้นอย่างนั้น ไม่รู้จริงรึเปล่า...คนอื่นฉันไม่รู้นะ แต่ฉันไม่ไป! “

“เฮ้! แต่นี่กัปตันอาร์วินลงชื่อเองเลยนะ! ต้องจริงอยู่แล้วล่ะ! แต่…พวกนั้นบอกจะไป ’ล่าสมบัติของเทลูลาอาลี’อะไรนี่ล่ะ...”

 

พอได้ยินคำว่า ‘สมบัติ$#%#$%#(จำไม่ได้)’ เด็กชายชะงักกึกแล้วแอบฟังที่ทั้งคู่พูดต่ออย่างสนอกสนใจ

 

“ยิ่งแล้วใหญ่สิ นั่นแหละปัญหา จะหาเจอจริงรึเปล่าก็ไม่รู้ เห็นมีคนบอกว่ามันอันตรายมากด้วย....”

 

หมับ!

 

ไม่รอช้า เด็กชายรีบพุ่งเข้าไปจับไหล่ชายทั้งสองทันที

 

“ฮะ เฮ้ อะไรเนี่ย!?”ชายคนแรกถึงกับตกใจ

“เฮ้ย!  อะไรกัน ไอ้หนู! คิดจะหาเรื่องรึไง!?” ชายคนที่สองเมื่อหันมาพบว่าบุคคลนิรนามที่มาจับด้านหลังของเขานั้นเป็นเพียงเด็กชายเลยอารมณ์เสีย

 

“นี่...ผมไม่ได้มาหาเรื่องนะครับ” เด็กชายตอบกลับไปท่าทางไม่ทุกข์ร้อน “ผมแค่จะมาถามอะไรนิดหน่อยน่ะครับ.....”

 

 

ณ ตลาดแห่งหนึ่งในเกาะเซ็นทรัล

 

เด็กชายเดินมาตามทางที่ชายทั้งสองบอกแล้วพบกับบอร์ดประกาศข่าวสารบอร์ดหนึ่งซึ่งมีขาวสารมากมาย แต่มีอยู่ตรงจุดหนึ่งที่เขาสะดุดตาที่สุด

 

“...หืม?” เด็กชายเพ่งมองไปที่ป้ายประกาศป้ายหนึ่งที่ดูใหม่ที่สุดบนบอร์ด

 

 

ด่วน!    ออกผจญภัยล่าสมบัติเทลูลาอาลี

ต้องการลูกเรือหลายอัตรา

 

 

ไม่จำกัดคุณสมบัติ เพศ วุฒิ และอายุ

ขอแค่รักการผจญภัย

ชอบการเสี่ยงตาย

และซื่อสัตย์ก็พอ!

 

สนใจติดต่อ กัปตันอาร์วิน ฮาเดรียน  ที่ท่าเรือ xxoo

 

 

นี่คือใจความของข่าว

แต่สิ่งที่เด็กชายสังเกตนั้นกลับไม่ใช่เนื้อความ แต่เป็น...

“...เฮ้! กัปตันนี่!  Oh GOD!! That is so cute! ฮะฮะฮะฮะ!”

…ลายเซ็นของกัปตันอาร์วินพร้อมรูปวาดเล็กๆ บริเวณล่างๆ ด้านซ้ายของแผ่นประกาศ....

 

 

 

 

ณ ท่าเรือxxoo

 

                เด็กชายวิ่งวุ่นอยู่ที่ท่าเรือตั้งแต่เมือ 15 นาทีก่อนเพื่อตามหากัปตันของเขา แต่ด้วยความที่ว่าอ่านภาษาอื่นนอกจากภาษาอังกฤษไม่ออกนั้น ทำให้เขาไม่สามารถทราบตำแหน่งที่แน่ชัดของกัปตันได้ และตอนนี้เขาได้ทราบที่อยู่ของกัปตันแล้วจึงรีบวิ่งไปหาทันที

 

                วิ่งไปสักพัก เด็กชายรู้สึกเหมือนเห็นเงาลางๆ รูปร่างใหญ่คุ้นเคย นั่งอยู่ตรงโต๊ะที่ไม่ใกล้ไม่ไกลมากเท่าไหร่ เด็กชายหรี่ตามองเพื่อความแน่ใจ เมื่อแน่ใจแล้วว่าเป็นคนที่ตนกำลังตามหาอยู่เด็กชายจึงรีบวิ่งตรงดิ่งไปยังอีกฝ่าย

 

               

                “กัปตันนนน~~” ยังไม่ทันถึงที่หมาย เด็กชายก็รีบจะโกนเรียกกัปตันของเขาเสียงดังทันทีจนอีกฝ่ายที่ขณะนั้นกำลังสเก็ตภาพอยู่ต้องหันมามอง “กัปตันๆ! นี่อะไรหรอครับ!?” ไม่รอช้า เมื่อถึงหน้าโต๊ะของอีกฝ่ายเด็กชายชูใบประกาศในมือขึ้นให้อีกฝ่ายดูทันที

               “สวยใช่ไหมล่ะ สนใจเหรอ อยากรู้อะไร ถาม” กัปตันหนุ่มพูดตอบนิ่งๆ

                “ครับ! คือว่า.....มันเขียนว่าอะไรหรอครับกับตัน แฮะๆ...”เด็กชาตอบกลับเสียงอ่อน เอียงคอนิดๆ แล้วยกมือขึ้นเกาหัวตนเองเบาๆ แก้เก้อ “ พอดีผมอ่านไม่ออกน่ะครับ.....”

                “ล่าสมบัติ...เทลูลาอาลี ต้องการลูกเรือเพิ่ม ไม่จำกัดคุณสมบัติ เพศ วุฒิ และอายุ แค่รักการผจญภัย ชอบการเสี่ยงตาย และซื่อสัตย์ก็พอ ติดต่อได้ที่กัปตันอาร์วิน ณ ท่าเรือ”  กัปตันหนุ่มอ่านข้อมูลในโปสเตอร์ด้วยท่าทีเรียบง่าย เด็กหนุ่มฟังด้วยความตั้งใจจนพอเข้าใจใจความขอเนื้อหา

                “งั้น! ผมขอสมัครเป็นลูกเรือของกัปตันได้ไหมครับ!” เด็กชายถามกลับด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น

                “ได้สิ ว่าแต่อ่านไม่ออกแล้วรู้ได้ไงว่าข้าอยู่ที่นี่?”

                “เอ...ก็! พอดีผมได้ยินคนกลุ่มหนึ่งคุยเรื่องล่าสมบัติอะไรสักอย่างเนี่ยแหละ เลยไปถามเขาน่ะครับ ว่าดูอะไรยังไง เขาก็ให้ไปดูบอร์ดที่ตลาดน่ะครับ และผมก็เห็นนี่!” เด็กชายชี้รูปน่ารักๆ กับชื่อกัปตันที่อยู่ใต้ภาพ  “พอดีผมเห็นนี่แวบแรกก็นึกถึงกัปตันขึ้นมาทันทีน่ะครับ! เลยลองเดินๆๆๆ ตามหากัปตันน่ะครับ!”

                “วาดดีใช่ป่ะล่ะ" กัปตันหนุ่มพูดยิ้มๆ "แฮ่ม สนใจสินะ...สงสัยอะไรถามได้”

                “...ความจริงก็มีอยู่อย่างหนึ่งนะครับกัปตัน...” เด็กชายทำจริงจังทันทีเมื่อเริ่มพูดประโยคคำถามขึ้น

                “หืม?”

                “..คือว่า....ระหว่างการเดินทางจะมี'ข้าวแกงกะหรี่'ให้ทานไหมครับ...”

                “อึก...” กัปตันหนุ่มถึงกับสะอึกทันทีเมื่อได้ยินคำถาม “นั่นขึ้นอยู่กับว่า...พ่อครัวมันจะทำให้ไหม บนเรือนะ...”

                “....” เด็กชายสีหน้าเข้าขั้นเครียด “.........งั้น....ผมรีบไปตุนข้าวแกงกะหรี่ก่อนดีกว่า!” เปลี่ยนสีหน้าเป็นมุ่งมันทันที “ ไปก่อนนะครับกัปตัน!” เด็กชายยืนตรงตะเบะหนึ่งครั้ง แล้วรีบวิ่งออกตัวทันที
                “เดี๋ยว!” กัปตันหนุ่มรีบคว้าคอเสื้อเด็กชายจากด้านหลังทันที

                “อัค!” เด็กชายชะงักกึกเพราะเขานั้นได้ออกตัววิ่งแล้วแต่เพราะกัปตันนั้จับจากด้านหลังทำให้คอเสื้อด้านหน้าของเขานั้นรัดคอตัวเขาเอง  “อะไรครับกัปตัน”

                “ลงชื่อกรอกข้อมูลก่อน” กัปตันหนุ่มพูดเรียบๆ แล้วยื่นสมุดรายชื่อให้

                “อา...ครับๆ แฮะๆ ลืมซะสนิดเลย” เด็กชายแง้มๆ หยิบปากกาออกมาจากผ้าโพกหัวของตนเองแล้วเซ็นชื่อเป็นตัวเขียนภาษาอังกฤษลงไปตัวบรรจงอย่างเป็นระเบียบ “เรียบร้อย! เสร็จแล้วครับกัปตัน!”

                “ที่อยู่สำหรับติดต่อ คนที่จะติดต่อได้หากเจ้าไม่อยู่ แล้วก็...สถานที่ที่เจ้าชอบไป ข้าต้องการหลักฐานยืนยันตัวน่ะ”

                “...it's very much” เด็กหนุ่มพึมพึมเบาๆ แล้วเขียนรายละเอียดที่อีกฝ่ายต้องต่อลงไปเป็นภาษาอังกฤษด้วยวิธีการเขียนแบบเดิม “OK! เรียบร้อยครับ!”

‘....อ่านไม่ได้แต่ดันเขียนได้’ “พิลึก” กัปตันหนุ่มนึกพลางพึมพำเบาๆ “เอาล่ะ ทีนี้จะไปตุนแกงกระหรี่รึอะไรก็ไปเถอะ”

                “รับทราบครับผม!” เด็กชายตะเบะหนึ่งครั้งแล้วรีบยัดปากกาเข้าผ้าโพกหัวตนเองทันที “งั้น! ขอตัวก่อนนะครับ” ไม่ว่าเปล่า เด็กชายรีบหันหลังแล้วออกตัววิ่งทันที

                กัปตันหนุ่มมองลูกเรือของตนเองจนลับสายตาไป...ก่อนสักพักที่ร่างของเด็กหนุ่มจะเปลี่ยนทิศทางการวิ่ง หันกลับมาแล้ววิ่งกลับมาหากัปตันของเขาอีกรอบ

                “แฮก...นี่ๆ! กัปตัน! จะฝากผมซื้ออะไรไหมครับ!?” เด็กชายหอบนิดแล้วมองหน้าถามกัปตันของเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

                “....เอาปลาหมึกย่าง หนวดนะ….ไม้หนึ่งก็พอ”

                “ปลาหมึกย่างๆ....รับทราบครับ!” เมื่อได้รับคำสั่งเสร็จ เด็กชายจึงหันหลังแล้วออกตัววิ่งไปทันที...

 
 
 
TBC [To be continued] #ย่อเพื่อ?
 
-----------------------------------------------------------------
 
สรุปนะงับ! : เคจิโตะบังเอิญนั่งอยู่หลังร้านในร้านที่ฮิลเลเรียสเข้ามาประกาศหาลูกเรือพอดี เจ้าของร้านเห็นเข้าเลยมาบอกเคจิโตะที่กำลังนั่งยัด(?)แกงกะหรี่อยู่หลังร้าน ต่อมาเคจิโตะก็มาเห็นประกาศของกัปตันอาร์วินเข้า เลยไปสมัครกับกัปตันอาร์วิน
 
 
โอเชนะงับ QwQ
 
 
โอเช! หลังจากใช้เวลาในการเผามาทั้งคืน! (แต่เพิ่งเอามาอัพเมื่อตอนเย็นของวันถัดมา #แล้วเผากลางคืนเพื่่อ?)
 
ขอบคุณพี่ปอน์ด @grianteb  ที่ช่วยโรลในครึ่งหลังนะคะ >< สนุกมากเลยค่า(มีเยอะกว่านี้แหละ แต่มันเยอะเกิ้น...)
 
อาจจะเรียบเรียงคำไม่ค่อยสละสลวยเท่าไหร่/ภาษาผิดไปเยอะ~ โดยเฉพาะตรงท่อนภาษาอังกฤษ
 
ก็ ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ (_ _)
 
 
 
 
และก็! ขออภัยที่มันยาวมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก~ นะคะ #จำนวน 1591 คำ 
พอดีพิมพ์มันส์มือไปนิด แฮะๆ
 
จะรออ่านของท่านอื่นๆ นะคะ~
 
 
อะดิโอสสสส~
 
ปล.เดี๋ยวจะมาแปะรูป Omage เพิ่มทีหลังนะคะ แอบอยากวาดมาก 5555+

Comment

Comment:

Tweet

เอ่อคือ แกงกะหรี่หมูไม่ใส่ผัก 11 จาน นี่เคจิโตะมีท้องเป็นหลุดดำเรอะ =[ ]=?!
แล้วที่ว่าจะเอาแกงกระหรี่มาตุนไว้นั่นอีก!! คือ มันจะไม่บูดก่อนหรอครับนั่น??
ฉากตอนที่เจอกัปตันนี่รู้สึกจะอะเลิตมากมายเลยนะเนี่ย ฮะๆ
สรุปคือ เป็นฟิกที่ฮามากครับ 55555

#6 By Bomberman on 2013-03-25 20:25

อ่นแล้ว... สรุปได้ว่าทั้งกัปตันและลูกเรือคู่นี้... รั่วพอกันเลยค่ะ มิน่า อยู่ด้วยกันได้ 555
ภาพลักษณ์กัปตันอาร์วินที่เคยคิดไว้พังทลายไปสักพักล่ะ sad smile

#5 By thanikarn on 2013-03-24 19:40

โอ้ว อิงลิช...จริงๆใช้ภาษาไทยทั้งหมดก็ได้ครับ;w;มันจะได้มิลำบาก

#4 By กรูมันเทพ on 2013-03-24 09:43

NAsnv0 <a href="http://pwhzycskwuaj.com/">pwhzycskwuaj</a>, hefkzmrvjemi, [link=http://tawbaihnaipz.com/]tawbaihnaipz[/link], http://jxzbckribyfs.com/

#3 By NtDWzzExKGBSyWBK (103.7.57.18|5.248.251.37) on 2013-03-24 09:16

@asspack  รอชมนร้าาาาาาา *w*
ถ้าไม่อัพงอลด้วยละ =3= #ผิดดดดดดดด

#2 By Reiko-sama on 2013-03-23 23:15

โอ้ว อิงลิชฟิคชั่น!! 
ต้องรีบไปปั่นคอมมิคเรามั่งแล้ว

#1 By @sspack on 2013-03-23 22:04